Ezinbestekoa

Esan ohi da boteretsuenak eta aberatsenak zerbaitez kezkatzen direnean kezka horren eragilea benetako arazoa dela. Azken urte hauetan behin eta  berriz entzun dugu ingurumena arriskuan dagoela, izadia babesten ez badugu gureak egin duela, Mundua ez dela amaituko, baina gizakiok ez dugula etorkizunik izango. Francisco Aita Santuak bere lehen entziklikan ingurumena izan du hizpide, eta aurten, urtea amaitu aurretik garrantzi handiko batzarra izango da Parisen, ingurumenaren aldeko konpromisoak hartzeko eta arrisku larrienak ezabatzeko.

Arazoaren larritasuna eta erantzunaren premia inork zalantzan jartzen ez badu ere,orain arte ados jarri eta akordioak lortzeko benetako zailtasunak izan dira, alde batetik 7 mila milioiren ordezkariak ados jartzea ez delako erraza, baina, batez ere, batzuen eta besteen abiapuntua oso ezberdina delako, urruti daudelako. Mundua, izadia guztion etxea da, baina azken mende eta urtetan guztiok ez dugu leku bera izan etxe horretan eta, batez ere, hondatu duguna eta ingurumenari batzuek eta besteek egindako kaltea ez delako parekoa izan.

Orain, aldiz, guztiontzako mingarriak izango diren erabakiak hartzeko ordua iritsi da eta horrek eragin ditu zailtasunak. Garapen bidean diren herriek diote beraiek ez dutela kalterik eragiteko aukerarik izan eta orain egoera aldatu eta hobetzen hasi zaienean besteek erabilitako eredua debekatzen zaiela.

Azken bi mendetako garapena erregai fosilen erabileran oinarritu dugu, ikatza, gasa eta petrolioa. Errez egin dugu aurrera eta horri esker lortu dugu, lortu dugunok, gure ongizate maila. Orain, berriz, besteei eskatzen diegu bide hori ez urratzeko, guztiontzako kaltegarria izango delako, baina gu ez gaude prest atzera pausoak emateko, gutxiago ekoizteko, gutxiago kontsumitzeko, gutxiago erretzeko … okerrago bizitzeko, alegia.

Aita Santuak bere lehen entziklikan erakunde ekologistak aspaldi aldarrikatzen ari direna ekarri du gogora, ekonomia eredu honek hil egiten duela, gure bizimodua eta ekoizpen sistema aldatu behar dugula, aginte politikoa eta ekonomikoa guztiona dena gutxi batzuen esku gera dadin  ahalegintzen direla. Eta sistema honek herrialde pobreenen zorra ez duela ahazten eta kontrol tresna gisa erabiltzen duela, baina ez dela gauza bera gertatzen zor ekologikoa ordaintzea tokatzen denean. Eta hori da arazoa.

Jakin badakigu neurriak eta erabaki mingarriak hartu behar ditugula, baina izadia guztion eremu dela kontutan hartuta eta egin diogun kaltea ez dela berdina onartuta, nola lortu aberatsenek, boteretsuenek, egoera aldatzeko aukera handienak dituztenek amore ematea.Nola lortu garapen bidean daudenek hori sinistea eta jartzen zaizkien egin beharrak onartu eta betetzea.Eta, batez ere, nola lortu guzti hori eraginkorra izatea, orain arte egindako zauriak sendatu eta handiagoak ez egiteko.