Harrabotsa

Gero eta sarriago gertatzen ari zaigu zaratak ez digula aditzen uzten benetan merezi duen soinua. Zalaparta eta iskanbila nagusitu dira, teknologiak hotsik gabeko garrasi bihurtzen baditu ere.

Esan ohi da populismoak mezu labur eta sinpleen bidez azaltzen digula zaila eta nahasia den errealitatea. Baina orain mezu horiek minimalismora jo dute. Hitz soil bat nahikoa da. Oihu bakar baten bidez, pertsona, taldea edo erakundea, onargarriak diren eremuetatik kanpo utz genezake. Hitzek eta hizkiek balioa galdu dute, inork ez ditu behar burrunbak guztia estaltzen duen garai hauetan.

Demokrazia parte hartzea omen da, bakoitzak bere ahalmen, dohain eta mugen arabera ekarpenak egin, helburu bateratuaren ahaleginean. Baina itxuraz egungo esku hartze horren ezaugarriak beste batzuk dira. Lankidetza zentzugabea iruditzen zaigu, elkarlana antzinako kontua. Gaur talde berekoek, ezkutuko etengabeko mezuen bidez erakusten dute kidetasuna. Garrantzitsuagoa da elkartuko gaituen etsaia bilatzea, hurbilduko gaituzten bideak jorratzea baino. Mezu baikorrak, ezberdinak batu litzaketen ahaleginak zaharkituta daude, inozoak eta barregarriak iruditzen zaizkigu, gizagaixoen kontuak.

Abarrotsak komunikazioa eten du, ez dugu hartu-eman horren beharrik. Gu eta besteak, gutarrak eta etsaiak. Fedekideak nahikoa ditugu, oinarri ahul, baina lodiez eraikitako erlijioa sortzeko. Europako parlamentuetan eta herrialdetan, gizarte aberats eta aurreratuetan, historia luze eta oparoa duten herrietan… hitz merkeenak, adierazpen zarpailenak, harrokeria lotsagarriena nagusitu dira.

Herrien nondik norakoen igarle izan diren pentsalariek eta filosofoek ez dute sekula asmatu zein izan zitekeen giza talde baten hurrengo pausoa, non eta zergatik hasiko zen gerra, zein lekutan nagusituko zen iraultza… Gizakia beti ustekabean harrapatu du berak sortutako krisiaren leherketak ,inoiz ez du asmatu nondik etor zitekeen bere bizitza goitik behera aldatuko zuen zurrunbiloa. Izaki bizi ororen lehen helburua bizitzari eustea da, agian horregatik ez dugu gertatu arte sinisten ,datorkigunak ordura artekoa ezabatu lezakeenik. Horregatik behin eta berriz esaten dugu gertakizun bera ez dela birritan agitzen, batez ere mamuaren itzala gainean sumatzen dugunean.

Gizakiok hotsaren eta deiadarren bidez uxatu ditugu beldurrak, zarataren bitartez aurre egin nahi izan diogu zetorkigunari, hura geraraztea posible ez zela jakin arren. Agian horregatik sasoi goibel hauetan deiadarka gabiltza, hondamendira garamatzaten gure pausoak ez entzuteko.