Gure buruzagiak

Aste honetan Suitzako Davos hirian urteroko batzarra egin dute. Ekonomia eta politika goi arduradunak munduaren egoera aztertu eta zentzuzko erantzunak bilatzen ahalegindu dira. Esan digute ekonomiak berriro arazoak dituela, batez ere politikoek eragindakoak, brexita, edo Estatu Batuak eta Txinaren arteko merkataritza gerra. Herrialdeek eta erakunde pribatuek duten zor handia berriz benetako zama izan liteke jarduera suspertu eta arriskuak uxatzeko.

Baina agian Davosen entzun dugun adierazpen harrigarriena, gaur egungo buru politikoei buruz eta gizarte ordezkariez egindakoa izan da. Inoiz baino irudi okerragoa dute, ez dute inongo sinesgarritasunik eta herritarrek gaizki eginak eta konponezinak diren auzi eta egoera guztien errudun bihurtzen dituzte. Ustekabekoa da adierazpena, egin dutenak aitzindari horien artean sar genitzakeelako. Guztiongan eragina duten erabakiak hartzen dituztelako, gure arazoen erantzule ere badirelako.

Egia da azken urtetan, batez ere krisiak jarrera irmoak eta gidaritza eraginkorrak eskatu dituenean, ordezkari politikoen eta erakundeetako arduradunen lanak eta, batez ere, izaerak eta jokaerak kritika zorrotzak jaso dituztela. Guztioi iruditzen zaigu, gaur egungo buruzagiak garai batekoak baino eskasagoak direla, ahulagoak, benetako erronka eta buruhausteei erantzuteko ahalmenik gabeak. Behin eta berriz gogora ekartzen ditugu historia aldatu zuten hitzarmenak erdietsi zituzten gizarte gidariak. Gerrari amaiera eman eta bakea eraiki zutenak. Egoera zailenetan nortasuna eta askatasun paregabea erakutsi zutenak. Asko eta asko ez genituen ezagutu, ez ditugu inoiz entzun, ez dugu irakurri idatzi zutena, baina garai ilunetan argia ekarri omen zuten, zer egin behar zuen adierazi zioten iparra galduta zeukan gizarteari, belaunaldi berrien eredu eta jarraitu beharreko bideen adierazle…

Agian halakoak izango ziren, baina gizartearen ordezkariak herritarrek aukeratzen dituzte. Historiaren une bakoitzean, eguneroko jarduera moldatu nahian dabilen jendeak izendatzen ditu. Pertsona horien antzekoa da, beraien irudikoa. Ez dira nonbaitetik eroritako estralurtarrak. Gerrari amaiera emateko kemena eta buru argia izan zuten politikoek, gerra hori egin eta jasan zuten gizon eta emakumeak izan zituzten atzean. Egoera zailenetan irtenbidea aurkitu zutenek ,bide berri horiek jorratzeko arriskuak gainditzeko prest zegoen gizartea zeukaten alboan. Elkartasunak zentzuren bat izan zezakeen, bai goian zeudenentzat, baita behealdean arnasa hartu nahian zebiltzanentzat.

Orduan eta orain politikoak gure benetako izaeraren isla besterik ez dira, ez dira gu baino hobeak edo okerragoak, eta seguruenera beraien kontra jotzen dugu, gure benetako izaera aitortzea zailagoa eta beldurgarriagoa delako.