Heriotza

Neurologoek diote zerebroak behin eta berriz informazio okerra ematen digula, gure buruak errealitatea itxuraldatzen duela, azken finean bakoitzak sortzen dugula ikuspegi eta irizpide propioa, gehienetan gertatutakoaz edo ikusitakoaz zerikusirik ez badu ere. Itsusia, gustatzen ez zaiguna, mingarria izan litekeena, kalte egingo diguna… alboratu, ezkutatu eta ukatu egiten dugu.

Esan ohi da sasoi garaikideen ezaugarri nagusia horixe dela, oinazea, mina, frustrazioa, eta batez ere, heriotza ukatu egiten ditugula. Inork ez daki urtero munduan zenbat pertsonak egiten duen bere buruaz beste, Osasunaren Mundu Erakundeak uste du miloi bat inguru izan litezkeela. Baina herrialde gehienetan, komunikabide ia guztietan erabat ezabatzen dugu.

Urtetan irizpide ofizialak zion ez zela komeni horrelako albiste eta gertakizunak zabaltzea, eredu izan zitezkeelako arrisku taldean edo arrisku egoeran dauden pertsonentzat. Orain, berriz, jarrerak eta adituen aholkuak aldatu egin dira eta justu kontrakoa esaten digute, suizidioen berri eman beharra dagoela, normaltasun osoz azaldu behar dugula, beste edozein gaitz edo istripuren gisa.

Gaur egungo teknologiek egoera bitxia sortzen digute, batez ere oso urruti daudelako adierazten digutena, sentiarazten zaiguna eta benetako mundua. Eten gabeko harremanetan omen gaude, komunikazioa ez dugu inoiz eteten, baina arazoak ditugu benetako laguna zein dugun zehazteko. Historian zehar jende arruntak, herritarrok ez dugu sekula horrenbeste informazio jaso. Gertu eta urruti gertatutakoaren berri dugu, giza jarduera guztiei buruzko xehetasunak iristen zaizkigu, baina seguruenera oinarrizko kontuei buruzko ezjakintasuna inoiz baino nabarmenagoa da gehienongan.

Neurtu eta ukitu daitekeenari buruz osa liteken irudia hori bada, zer esanik ez iritzi eta sentipenen menpe dagoenaz. Adinaren eragina, irudiaren garrantzia, edertasunaren beharra, eta batez ere, gaitza eta heriotza. Lotsatu egiten gaitu ondo ez gaudela aitortu beharrak, gaitzak eta gaixotasunak ezkutatu egiten ditugu, edertasuna eta gaztetasuna bihurtu ditugu xede eta amets nagusi. Zahartzaroa, gaixotasuna, heriotza ez dira gaur egun bizitzaren berezko aroak, ezkutatu eta gainditu beharreko ezusteko penagarriak baizik. Heriotza biziaren ezinbesteko amaiera da, batzuetan dagokionean iristen zaigu, beste batzuetan behar baino goizago eta bestetan aukera hori erabiltzen dugu gure esku dagoelako. Eta horixe da suizidioa, mingarria izanik ere ditugun aukeretako bat erabiltzea alegia.