Izango ez dena

Konfinamenduaren behelainoan noraezean genbiltzala, ustez argien jabe zirenek etorkizuna kontatu ziguten. Zetorrena gogorra izango zen, astindua mingarria, baina ikasitakoak erakutsiko zigun egindakoaren okerra eta bide berriak jorratzeko beharra. Osasun arloan eta ikerketan dirua eta ahaleginak ugarituko ziren. Ekoizpen erak zentzuzkoagoak izango ziren,beharrezkoa eta premiazkoaren artean bereizketa egingo genuen, gertukoari lehentasuna emanez. Elkartasuna eta lankidetza bihurtuko genituen planen oinarri eta zutabe… ezberdinak eta hobeak izango ginateke, gizakiok azkarrak garelako, eta zorigaitzak, ikasbide bikainak.

Baina jakintsuak, adituak, iritzi emaile eta argien jabeak berriro hitz egiten hasi direnean beste zerbait esan digute. Koronabirusak eragindako hondamendia galarazteko, aurrez egin beharreko inbertsioak eta ahalegina oso handiak dira, politikoak ez dira ausartuko horrelako dirutzak jartzen, ziurtzat ez badute gaitza iritsiko dela. Globalizazioa izan omen da krisiaren eragile eta hedatzaile, harremanak eta merkataritza erak aldatzea derrigorrezkoa ei zen, baina hortaz dakitenek diote ekonomiak globala izan behar duela, bestela ez baita eraginkor.

Nekazaritza antolatzeko gisa eutsiezina zen, lurra xahutzen ari ginen eta sortzen genuena usteltzen. Baina orain antolatzaileek esaten digute gure lur-lantze erak merkatu zabalak behar dituela, gertukoak hornitzeko bakarrik balitz galerak besterik ez lituzkeela sortuko, eta egiturak aldatzeko urteak beharko genituzkeela.

Bidaiek, joan-etorriek, oporrek… beste kutsu bat izan beharko zuten hemendik aurrera, hegazkina gutxiago erabili eta ingurukoa ezagutu eta lantzea zen eskaintza. Orain, goi arduradunek diote turismoa lan arlo garrantzitsuegia dela, Europako ekonomiaren zutabe nagusietakoa, eta ezin dela egun batetik bestera aldatu. Turistak eta bidaiariak behar dituzte, hegazkinek ekarri eta eramaten dituztenak, eta hori gabe jai dutela.

Politikoek eta gizarte antolaketaren zuzendariek hitzeman ziguten horrelakorik ez zela berriro gertatuko, maskarak, eskularruak, arnasa hartzeko gailuak… ez zirela berriro faltako, hemen egingo genituela, ez ginela berriro kanpotarren menpe egongo. Orain, berriz, hortaz dakitenek bota digute ea zeinek ekoiztuko dituen erabiliko ez diren tresnak, zeinek izango dituen lantegiak martxan gero salduko ez dena egiteko. Eta berriro horrelakoak merke egiten dituzten lekuetara joko dugula, antzerako zer edo zer berriro gertatzea zaila dela iruditzen zaigulako…

Ziur aski ez genuke kezkatu behar, halakoak gara eta antzera jokatzen dugu beti egoera bertsuetan. Eskatu litekeen bakarra da, oraindik krisi erdian gauden honetan, edo etorkizunean mamuak harrapatzen bagaitu,ez diezaiogula inori gure desgrazia egotzi.