Heriotza

Gizakiok sekula hil beharko ez bagenu legez bizi gara. Heriotza erabat ezabatu dugu gure bizitzatik, gure pentsamendu eta irudietatik. Eta ziur aski hala behar du, ukaezina den amaierak sortutako nahigabeak eta larritasunak ez liguketelako bizitzen utziko.

Guztion etorkizunak ezerezean azken muga duela ohartu ginenetik, ahalik eta gehien atzeratzeko ahaleginetan ari gara, eta luzapen horrek herioarekin aurrez aurre jarri gaitu. Garai batean pentsaezina zen aukera derrigorrezkoa bihurtzen ari da gero eta sarriago, bizia luzatzea zentzugabeko oinaze jasanezina bihurtzen delako. Gero eta gehiago bizi gara, baina amaierako urteak penagarriak dira jende askorentzat, zahartzaroa beti zailak eta gehienetan okerrak diren aukeren arteko lehia nekagarria bihurtzen da.

Eutanasiak "heriotza gozoa" esan nahi omen du, "heriotza ona". Baina ez dago heriotza egokirik, eufemismo aringarriak erabili behar izaten ditugu eramanezina den egoerari amaiera emateko. Bizi itxaropena luzatu ahala, ugariagoak dira biharamuna amesgaizto beldurgarritzat duten gizakiak. Eutanasia eskubide gisa aldarrikatzen denean, ez gara parez pare jar daitezkeen aukerei buruz ari, kontua ez baita bizi luze eta oparoa ala heriotza; beti mingarria den amaiera eta luzapen beldurgarriaren artekoa baizik.

Auzi honi buruzko eztabaida eta erabakiak ez dira batere errazak, itzulera gabeko deliberamendua baita, eta gehienetan oso hurbilekoak diren pertsonekiko hartu beharrekoak. Erlijioak,bakoitzaren pentsaerak, moralak, aurreiritziek… garrantzia handia dute norberaren irizpidea finkatzerako orduan, baina zenbait herrialdek zentzuzko erantzuna eman diote, gero eta leku gehiagotan lehen mailako eztabaidagai bihurtu denari. Eutanasia borondatezkoa izan daiteke, beste baten errukiak eragindakoa azkenetan dagoenak erabakitzeko ahalmenik ez duenean, zuzenekoa eta zeharkakoa. Modu egokiena Suitzakoa litzateke, hiltzea erabaki duen pertsonaren esku baliabide guztiak jarri eta azken pausoa, pilula irentsi edo injekzioari sakatu gaixoaren esku utzi, horrek esan nahi baitu bere borondatez eta zer egin behar duen jakinda eman duela pausoa. Askoz zailagoa da erabakitzeko ahalmena galdu duten pertsonekiko erabakia, arriskuak dituelako eta zer egingo zukeen asmatzea ezinezkoa delako.

Legeak egin eta onartzeko zailtasunak begibistakoak direla aitortuta, inori ezin zaio ukatu sufrimenduari amaiera emateko eskubidea. Eta tratamendu aringarria ez da nahiko, oinazea ez delako sekula fisikoa bakarrik izaten.