Ezbeharraren neurriak

Beldurtuta, izuak harrapatzen gaituenean, larri gabiltzanean, guztia ilun ikusten dugunean… Ez dugu kontsolamendurik, ezerk ez digu ondoezaren zama arintzen. Sarri, gainera, ustez lagundu beharko liguketen hitzek eta jarrerek juxtu kontrako eragina izaten dute. Oraingo honetan, gertatzen ari denaren osotasuna neurtzeko eta batez ere aurreikuspenak egiteko zailtasunak izan arren, neurrigabeko zer edo zer datorkigula sumatzen dugu.

Osasuna arriskuan, lana galdu genezake, gure bizitza arautu eta orekatzen zuten oinarriak kolokan dira, ongizatearen euskarriak arriskuan, eta ez dakigu etxetik irteteko baimena jasotzen dugunean zeri aurre egin beharko diogun. Guzti hori hala izanik, eta okertu litekeen guztia areagotzeko arriskua hortxe dagoela jakin arren, agian pentsatu beharko genuke beste batzuk, gizateriaren zati handiena, askoz okerrago dagoela. “Garapen bidean” omen diren herrialdetan jende gehienak ez du soldatarik hilabetea amaitzen denean, gaurko lanak ziurtatzen dio bihar zer edo zer  jan ahal izatea. Egun batzuetan etxean egotera behartu ezkero, zerbait irabaztea galarazten zaie eta ez dute aukerarik oinarrizkoena lortu ahal izateko. Osasun sarea ahula eta oso eskasa da leku gehienetan. Estatuak ezin dizkie oinarrizko soldata edo ezinbesteko baliabideak ziurtatu. Hiri eta herrietan ez dago ezer ez dutenentzat ez jantokirik ez eta gaua igarotzeko lekurik ere.

Hau egiaztatzeak ez ditu gure kezkak ezabatuko, baina edozein izanda ere bizi dugun hondamendiaren irteera, gehienok baten bat izango dugu inguruan, familiaren babesa ez zaigu faltako kasu gehienetan. Estatua eta ditugun erakundeak hobeak izan litezke zalantzarik gabe, baina babestuko gaituzte oinarrizkoena falta ez dakigun. Ziurtasun hau gutxiegi iruditzen zaigu askoz gehiago izan dugulako eta gure egoera hobetzeko itxaropena genuelako. Baina bizitzaren mugarriak hasiera eta amaiera dira eta zalantzarik gabe bizi dugun honek zerbaiten amaiera eta aro berriaren hasiera dakar.

Eta nahi eta nahiez horretara egokitu beharko dugu, guretzat beranduegi dela pentsatu arren, adinean aurrera goazela ukaezina bada ere, biderik antzemateak ezinezkoa dirudienean eta indarrik gabe gaudenean. Honetara iritsi gara nola jakin gabe, azkarregi eta prestatzeko aukerarik gabe, eta etorkizunak kezka eta beldurra sortzen dizkigu. Sekula ez genuen pentsatuko hau gerta zigukeenik, baina amets gaiztoa iritsi da eta horretara egokitu behar dugu...

Eta baditugu tresnak eta baliabideak, gizarte sendoa dugu eta orain arte erantzun duten erakundeak. Gure aurrean, gure eskuetan ditugu sarri gutxietsi ditugun aberastasunak, garaia izan daiteke guzti hori aintzat hartu eta duten balioa emateko.