Ziurgabetasuna

Bob Woodward kazetari estatubatuarrak Beldurra izenburupean idatzi duen liburuan, Donald Trump agintera iritsi denetik Etxe Zurian izandako gorabeherak eta bere gertuko lankideekin dituen harremanak kontatzen dizkigu.

Woodwardek idatzitakoa egia bada, eta itxuraz iturri fidagarriak ditu, Trumpek gaizki hazitako umeen gisa jokatzen du, ez du inor errespetatzen, bere borondate hutsa du ipar eta irizpide bakartzat. Gaur derrigorrezkoa eta ezinbestekoa iruditzen zaiona, biharko ahaztu zaio eta batere axola ez zaizkion gaien kutxan baztertzen du.

Benetan harrigarria eta kezkagarria da horrenbeste botere duen pertsona hain axolagabea eta hain arduragabea izatea. Baina era berean txundigarria da egiaztatzea, harengatik gertu daudenek, mundu guztian eragina izan litzaketen erabakiak hartzen dituztenek, haur bekaiztien jokabidea izatea. Eta guztiaren gainetik anabasa, antolaketa eza, bat-batekotasuna…

Munduko lehen potentziaren gobernu egoitzak Marx anaien kamarotea badirudi, Erresuma Batuan brexitak irudi guztiak hautsi ditu, eta ikonoklasta bihurtu gaitu, zentzudun ospea zuten politikoak, arazo larrien aurrean estatuaren eta gizartearen interesak gorde eta babesten zituztenak, itxura penagarria ematen ari direlako.

Venezuelako gatazkan Europa eta Amerikako gobernu gehienek aurrekaririk gabeko erabakiak hartu dituzte. Herrialde honetan gertatzen ari dena arduratzeko modukoa da, gobernuaren jokaera kritika daiteke eta behar izan ezkero gaitzetsi, baina Juan Guaido presidentetzat hartuta, inon idatzi gabeko zuzenbide lanbroetan murgildu dira Mendebaldeko herrialde boteretsuenak.

Nazioarteko zuzenbideak dio estatuekin ditugula harremanak, gobernua demokratikoa izan ala ez izan. Herrialde horiek presidente baten zilegitasuna onartu dute, egungo presidentearekiko aitorpena erretiratu gabe. Agian, hobe beharrez, gobernu horiek mendira abiatu dira biderik ote dagoen jakin gabe.

Zentzu eta zuhurtasun ezaren adibideak asko dira: Turkian gertatzen ari dena edota Errusia,Europar Batasuneko gobernuen arteko harremanak. Europatik giza eskubideen errespetuaren aitzakiaz batzuei eskatzen dieguna, beste kasu askotan saihestu eta alboratu egiten dugu.

Esan ohi da belaunaldi bakoitzak gertuenari ematen diola garrantzia, hura iruditzen zaiola onena edo okerrena, eta agian orain ere horixe gertatzen zaigu, zaratak eta etengabeko albisteek garrantzitsuena ezkutatzen digutela. Baina urtetan, gerta zitekeena, etor litekeena, aurreikusterakoan ziurgabetasuna ez da hain nabarmena izan, arazoek oso handiak diruditelako, konpondu beharko lituzketenek, berriz, ahulezia eta ezina nabarmenegi erakusten dutelako.