Etorkizunezko krimenek iraganean, sustrai

Zuetako franko jakinaren gainean izango zarete. Zuetako makina batek tutik ere ez duzue jakingo. Zuetako askori, bost. Gutako andana (agian txiki) batentzat udazkenaren etorreraren zain eta espero desesperatuan gaudela, udan zehar bizirik irauteko tresna bikaina.

Gutako batzuk bizi gaituen notiziya eta zuetako saldo ederrarentzat pisu gutxiko istorioa dena hauxe duzue: irailean 70 urte beteko dituen Donostiako Zinemaldiak David Cronenberg zinemagileari eskainiko dio Urrezko Maskorraz gaindi estimagarriena eta estimatuena den  bertako garaikurra, Donostia Saria, hots. Eta saria emango dioten arratsean berean, Crimes of the Future bere azken lana pantailaratuko dute, Kursaal, Principe, Antzoki Zaharra, Trueba edo Antiguo Berriko aretoak  arimaren ilunpe sakonetan eta gorputzaren  ilunantz argiztatu ezinezkoetan utziz.

Pasa Canneseko  zinemaldian  izan zuen estreinaldia Crash, Promesas del Este, Cosmopolis, Dead Rings edo sailkaezina bezain basa izan zen William S, Burrougshen idazlearen Naked Lunch-en egokitzapenaren autore sortzaile,  demiurgo honen azken atrebentziak, azken balentriak, azken profeziak, azken ikuskariak, gure erraietan sartu eta gero ondorioztatze infernukoak, sendagaitzak dakarzkigunak.

Crimes of the Future horretan, ikusleak ez du inoiz jakingo justu hori, ea etorkizunean edo iraganean ote dagoen. Non gaude gu?   Zein arotan  filmaren protagonistak?

Bai, egia, gure gorputzak, une eta gune horietan jasaten (eta gozatzen) dituen metamorfosi/itxuraldaketa/eraldaketa ororen arabera, geroan behar dugu izan  baina istorioa non den kokatua eta pertsonaien arropari erreparatuz gero, zehazterik ez dagoen garai batean murgilduko/ eroriko/giltzapeturik izango  gara, dardarazioz.

Kontua zera, gizakiak( edo agian barrenetan pizturik daukagun bizi hilezin horrek)  gorputzaren  organo eta erraiak sortzen, aldatzen, berritzen, ezartzea lortu du. Bizirik irauteko? Bai. Luzeago bizitzeko? Bai. Baina baita… arte mota berria aurkezteko, garatzeko. Inplante horiek, ebaketa horiek,  gure haragiaren metamorfosi horiek ikuskizuna bilakatu dira, jendearen aurrean gertatzen/antolatzen diren antzezpenak…

Iparraldeko gure entzule/irakurle/ikusleek  izan dute aukera, jada, harridura osoan ikusten den film hori dastatzeko.  Hegoaldekook berriz, iraila arte beharko dugu itxaron. Edo… filmaren web ofizialean  sartu eta erosi  (alokatu ere) gure etxe barruko pantailetan ikusteko eskubidea…

Badira irailean gertatuko den zeremoniarako, arras sinesgaitza bezain ezinbestekoa den horretarako,  prestatzeko beste bi modu ere. Alde batetik, Cronenbergen bigarren filma, izen berekoa, 1970 urtean eginda,  bilatu eta beldurrik gabe baina  gure zentzumen-bukaera guztiak erne ditugula, jauzi  egin. Web orrietan erosi nahi baduzue dirutza galanta eskatuko dizuete truk, baina YouTuben bada kopia bat, ingelesezko azpitituluak bere kabuz garatzen, prozesatzen dituena… Horrek, egia esan, pelikulak sorrarazten duen ezinegon gozoa areagotzen du….

Bestalde, bada liburu ikaragarria, Emanuele Coccia filosofoaren Metamorfosis .Bertan dio berak gu etengabe itxuraldatzen den bizi batentzako garraiobide/gailuak baino ez garela. Ez da gutxi, ez…

Crimes of the Future. 1970koa. Crimes of the Future 2022koa. Unibertsoa bera baino zaharragoa den  Haragi Berriaren profetak sortuak. Biak.