Zinema jendaia Bizkaia Zubitik zintzilika

Ezin ukatu: egun hauetako karteldegiak bi zutabe sendo ditu. Bi horiek  zinemaren handitasuna erakusten dute. Tresna eta arma ezberdinak  darabilzkite biek ikuslearen arima, begiak eta entendimendua kinka eta dar-dar larri gozoan jartzeko. Biek jotzen digute erronka sekulakoa. Guri. Izakioi. Gizakioi. Zeluloidez elikatzen garenoi. Bi film  ezin adierazizko horiek Mascha Schilinski-ren El sonido de la caída (In die Sonne schauen) eta Bi Ganen Resurrection dira. Lau belaunaldi zeharkatzen ditu lehengoak gizabanako eta herrialde baten istorioak eta Historia kontatzeko. Latzak dira garai guztiak. Herioa dantzan dabil etxean zein kanpoan. Latza izango da beti gizakion patua…

Bigarrena opio-erretoki batean hasten da, eta XXI. mendea hasi zen goizaldean bukatu. Gabarra gorri baten gainean. Txinako portu batean. Filma amaitu dela pentsatuko duzue, bai. Azken balentria baterako  denborarik, paradarik, ausardiarik ez dela geratzen ere pentsatu. Tronpatu zarete, irudi bat falta da. Eta irudi horrek zera frogatzen du: zinemara goazenok mamuak gara, Denborak ezabatuko dituen gorputzak eta sentsazioak. Gehiago ez. Gutxiago ere ez.

Gure etxe ondoko, urrutiko, barruko pantaila guztiak ez lirateke, baina, bi pelikula horiekin beteko. Derrigor izan behar beste  film hamaika. Jendetza doa ezer gutxi balio duen Michael, Jacksonen hagiografia petrala, ikustera. Ikusle saldoak aukeratu du The Devil Wears Prada 2 atrebentzia kontrolatua.

Ba al da besterako lekurik, pantaila zati bat libre? Nor ausartuko aipatu erraldoi horiei guztiei aurre egitera?

Baietz jakin: antzina, lur sakratuan betiko deskantsua hartzeko eskubiderik ez zutenak… Komikoak! Agertokian eskarmentu polita dutenak, txikitan gezurrezko kamera batekin jolasten zutenak. Eskolan erredakzio kasik bikainak idazten zituztenak.

Serio ari naiz, Bilboko San Luis Meategi kalean dagoen Escuela de Cine del País Vasco delakoan ibilitako kuadrilla batek gauzatu du inork sumatu ez zuen jukutria zurgarria, ahoa bete hortz uzten zaituen bihurrikeria halakoa, zeina Euskal Herriko bizpahiru pantailatan agertzen baita. Hantuste eta txulo agertu ere. ¿Cómo hemos llegado a esto? du izenburu, izenburu ezin aproposagorik…

Ez hain aspaldi, eskolan gidoi eta dramaturgia  ikastaroak ematen dituen David Caiñak izen bereko antzerki lana estreinatu zuen. Komedia eroa. Bertan, bi emakume, lagun minak direnak, haserretzen dira biziki bata besteak utzitako senarrarekin amodioetan dagoelako. Eskolako ikasle ohia den Portugaleteko Gorka Minguez aktoreak erabaki kristona hartu zuen. Damurik gabe, atzera jo barik, berak bihurtuko zuen antzerki lan hori pelikula. Betiko adiskidea duen Santurtziko Ismael Merino (ikuskizunaren munduan denek ‘Yeyo Bayeyo’ deitzen diote…) konbentzitu zuen maltzurkeria galantaz: protagonista izateaz aparte, ekoizle behar zuen. Eta Yeyok, baiezkoa. Deitu zion gero Gorkak hainbeste soinu banda orkestratu duen Nerea Alberdiri, eta honek ere baietz, musika konposatuko  zuen pelikularako. Argazki zuzendari bat behar beharrezkoa zen; San Luis Meategi kalean zuten onena, eskolako irakaslea den Ernesto Baez….

Lantaldea osatua zen. Ez zen zaila Macarena Gomezek, Kira Mirok eta Antonia San Juanek parte hartzeko gonbita onartzea. Nork ez du atsegin bi aste-edo pasatzea Bizkaia Zubiaren aurrean? Bai, hortxe da filmatua ¿Cómo hemos llegado a esto? 75 minutuko balentria bizkaitarra.

Bihar Mortal Kombat II estreinatuko da euskaraz… Lepoa jokatuko nuke Gorkaren kuadrillak honi ere aurre emango diola. Atzera pausorik jo gabe. Bere egin dituen bizpahiru pantaila  furios defendatuz.