Jack Taylorren azken whatsappa

Bilboko Zinemaldi Fantastikoa (FANT, lagunentzat) hasi berria zen larunbat hartan. Eguneko momenturik gorenetakoak Jack Taylor aktorearen Mis 100 años de cine memoria-liburuaren aurkezpena behar zuen izan. Beldurraz, horroreaz, elikatzen garenontzat Jack mitoa da. Ikonoa. Erreferentea. Bai, munduko zuzendari famatuenekin egin du lan, baina fantasiaren mugetatik kostata aldentzen garenok askoz gehiago estimatzen ditugu entziklopedia serioetan agertu ohi ez diren zinemagileekin filmatutako pelikulak. Egiazki, maila altuko zinezaleek ez dituzte The Night of the Witches, The Vengeance of Dr Mabuse, La orgía nocturna de los vampiros, Night Has a Thousand Eyes, Nostradamus eta antzekoak ikusiak.

Oesteko pelikuletan ere aritu zen Oregonen jaiotako aktorea. Esaterako, Tomb of the Pistoleron. Genero ia guztiak gogoko, laket, atsegin, tentazio, ditugunok altxor gisa gordetzen ditugu, beraz, berak eginiko lan guztiak. Kasik pornoak ziren haiek ere. Memorian gordeta. Tripetan, VHS zinta zaharretan…

128 pelikulatan hartu zuen parte Jackek; Pablo Bergerren Blancanieves, Sorogoyenen As Bestas, Urquijoren No habrá paz para los malvados ekoitzi dituen Ibon Cormenzana Portugaletekoarekin ere egin zuen lan Mister Taylorrek. Izan ere, bere liburua aurkezten zen egun berean, Bilboko alondegian eman zuten Ibonek ekoitzia eta Eugenio Mirak zuzendua izan zen Birthday. Bertan agertzen zen sioux tribukoentzat Arrano Tantotua zenak.

Elegante zen oso Taylor jauna. Itxuraz eta arimaz. Bizitzan zuen jokabidean ere bai. Hizkuntzak bazekizkien. Urteak eman zituen Madrilen bizitzen (Chamberi auzoko amerikanua deitzen zioten bertakoek adeitasun jatorrez). Ezagutu zituen amets/amesgaiztoko Hollywood hura eta Orson Wellesek hain era ilun ederraz islatu zuen Touch of Evileko Mexiko. Almerian eta Italian, Bartzelonan eta Hungarian errodatu zituen sos gutxiz eginiko filmak. Ikararen erregetako bat izandako Amando de Ossorioren El buque maldito aurkeztera arrimatu zen Donostiako Zinemaldira, 1974an.

Bilbora etortzekoa zen. Bere memorien inguruan mintzatzera. Bai, 99 urte zituen. Baina ez zion inoiz lan egiteari utzi. Izan ere, estreinatzear dagoen Buffet Libren agertzen da kamera aurrean. Pelikula horren zuzendaria Zoe Berriatua dugu. Aita Lucianok, ikertzaile sekulakoak, historiagile bikainak, hamaika film klasiko zaharberritu ditu.

Maiatzak 9 egun zituela, Jack Bilbora etortzekoa zen. Baina justu aurreko gauean ospitalera eraman behar izan zuten adiskideek. Eta bertan geratu zen ingresaturik. Madrilgo Milagrosan.

Lagun, lankide eta miresle den Victor Matellano antzerkigile, dokumentalgileak, hartu zuen, minez, jende aurrean liburua komentatzeko ardura. Denok genuen susmo bera: Herioa Jack bisitatzera joana zen. Bila. Susmotan geunden larrialdietara eraman zutenean, esaldi bakarra xuxurlatu zuelako Jackek: “Hotzez nago”. Eta hotza da Heriotzaren zerbitzaria. Bagenekien Taylor jaunak abiatu egin behar zuela betiereko bidaia. Bagenekien. Madrildik deitzen zuten lagunek, loak hartua zela; orduak eta orduak ematen omen zituen lotan. Eta hori ere seinalea da; ez al da, bada, Heriotza loaldi amaigabea?

Bastida saloian liburu pasarte batzuk ozen irakurtzen ari ginela, Victor lagunak whatsappa jaso zuen. Jack zen! Ospitaletik. Jakin nahi zuen zer moduz zihoan aurkezpena, eta hor zeudenei eskerrak eman…

Larunbata zen. Jack Taylor astelehenaren ordu txikietan zendu zen. Indar handiagoa hartu zuen orduan memoria horietan izkiriatu zuen eskaintzak:  Gure artean ez daudenen alde, gure artean badaudenen alde egiten dut topa.