Zipre: Euroaren gerriko estua

Herrialde batek bere moneta proioa duenean, Ziprek bizi duen bezalako krisi bati ematen zaion irtenbidea argia da:  banketxeek  porrot egin dute,  Estatuak  zor publikoa ordaintzeari uzten dio eta  moneta  debaluatu egiten da, maila handi batean.

Horrek  herrialdea pobretzea ekartzen du, bat-batean eta modu orokor batean:  jendeak  Estatuak  itzuli ezin dizkion aurrezkiak galtzen ditu, Estatuak ezin du diru askorik bueltatu, ordainketa-etena  deklaratu duelako, eta atzerriko inork ez dio dirurik  maileguan utzi nahi.

Hurrengo  urratsa  dirua egiteko makina erabiliz dirua egitea da, gutxienez  bertako herritarren  soldatak ordaindu ahal izateko. Baina  dirua  modu horretan  egiteak inflazioa igotzea dakar, eta horrek, aldi berean,  monetak balorea galtzea.

Hitz bitan esanda:  bat-bateko  pobretze hori  %  20-30 artekoa izan liteke. Aldiz, Parlamentuak atzera bota duen erreskate plana  ezarri balitz  Zipreko herritarrak % 6-10 pobretuko lirateke.

Baina horrelako   irtenbide  traumatiko batek badu bere alde ona ere:  zerotik has daitezkeela  eta  bide berriak  probatu.  Ziprek, ordea, euroaren barruan egonda ezin du hori egin.

Bide berriak  bilatu izan dituenaren adibide modura aipatzen denetako bat  Islandia da. Herrialde horretan posible  izan  zen, hain zuzen ere, ez zegoelako euroaren barruan, gaur egun ere eurotik kanpo dago eta  beraz herrialde batek porrot egiten duenean  hartu ohi diren  irtenbideak hartu zituelako.