Gurpil zoroa

Aste honetan jakin dugu aurtengo lehen zazpi hilabeteetan urte osorako beharko zuketen natura baliabideak erabili ditugula. Gizakiok arrantzu lekuak agortu ditugu, ur geza neurri gabe erabiltzen ari gara, lurra eta itsasoak mota guztietako pozoiez kutsatu ditugu eta naturari ez diogu aukerarik ematen ezinbestekoak diren baliabide horiek birsortzeko.

Horrelako datuak argitaratzen direnean, suak edo erauntsiek hondamendiak eragiten dituztenean, zerua gainera datorkigula iruditzen zaigunean, erantzunen bat behar dugu. Garai batean Jaungoikoa edo deabrua ziren erantzule eta errudun. Gaur egun Klima Aldaketa da guztiaren eragile. Letania mingarrien gisa behin eta berriz aipatzen dugu, damua erakusten dugu eta erantzun azkar eta zuzenak aldarrikatzen ditugu, guk egindako kaltea konpontzeko.

Baina Naturari egiten diogun kaltea ez da jokaera gaizto eta zitalen ondorio, bizimodu, sistema ekonomiko eta gizarte antolaketa jakin batena baizik. Adituek ekonomiaren jardueraz hitz egiten dutenean beti esaten digute pertsonon eta familien kontsumoa ezinbestekoa dela ekonomia osasuntsua izan dezagun. Gure gizarteak, lanaren antolaketa eta harreman ekonomikoak kontsumoan oinarrituta daude. Zerbait egin behar dugu saldu eta dirua lortzeko,ondoren diru horri erabilera egokia eman beharko diogu, besteak beste, ongizate gizartearen eraikuntza. Baina gurpilaren etengabeko eragilea kontsumo hori da, eteten badugu gurpila geratu, eta erori egingo gara. Baina kontsumo hori gure antolaketa era da, natura usteltzen ari den gaitza, gero eta indar handiagoz zabaltzen ari den minbizia.

Hitzarmenak sinatuko ditugu, epeak jarriko dizkiegu hartu beharreko erabakiei, prest izango gara sakrifizio handienak egiteko gero eta nabarmenagoa den desoreka lehertu ez dadin. Baina guztia alferrikakoa izango da seguruenik.

Munduan gaur egun 7.600 miloi gizaki gabiltza harantz eta honantz; urte gutxi barru 10.000 milioira iritsiko gara. Guztiok behar beretsuak ditugu, gaur egun gutxiengo handi batek guztion baliabideak xahutzen baditugu ere. Eta behar horiei erantzuteko bide bakarra asmatu dugu: egin, erabili eta  baztertu, eta berriro sortu, onura xurgatu eta zabor bihurtu.

Eta berandu ei gabiltza. Aste honetako datuen arabera, Europan dugun kontsumo maila gizaki guztiek balute hiru bat lur beharko genituzke. Pobreenek diote beraiek ez diotela uko egingo guk aspaldi dugunari, gu berriz ez omen gaude atzerapausorik emateko prest.