A motako odola COVID-19 larriagoa izateko arrisku handiagoarekin lotzen da

Geneek pertsona batzuek COVID-19 forma larriak garatzen dituztela zehaztu dezakete. Hala, A motako odola izatea arnasketa-laguntza behar izateko % 50 arrisku handiagoarekin lotzen da. O taldeak, berriz, arnasketa-gutxiegitasunaren garapenaren aurkako "babes-efektua" ematen du.

Horiek dira Biodonostia Institutuak, Ikerbasquek eta Euskal Herriko Unibertsitateak (EHU) parte hartzen duten nazioarteko ikerketa baten emaitza batzuk. Azterlan horren arabera, pertsona batzuek gaixotasunaren forma kliniko larriak garatzeko duten kalteberatasuna "haien ezaugarri genetikoek eragin dezakete".

Azterlana New England Journal of Medicine-k argitaratu du, eta Carlos III Osasun Institutuko Biomedikuntza Sarean Ikertzeko Zentroaren parte-hartzea izan du. Azterlanaren helburua pertsona batzuk zergatik ez duten sintomarik edo koadro arinak dituzten, eta beste batzuek, berriz, COVID-19 forma larriak garatzen dituzten erantzutea da.

"Geneetan bilatu dugu erantzuna, eta lotura sendoa aurkitu dugu 3. eta 9. kromosometan dauden zenbait aldaera genetikoren eta koronabirusak eragindako gaixotasunaren larritasunaren artean", diote azterketaren zuzendariek.

Giza genomaren bi eskualde horietako aldaerak, ikerketaren arabera, "SARS-COV-2 infekzioa duten pazienteetan arnasketa-akatsa garatzeko arrisku handiagoarekin" lotzen dira.

Eskualde horietako bat 3. kromosoman dago, eta birusaren sarrera erraztuko luketen geneen adierazpenari eragin diezaioke, baita "zitokin ekaitza" sortzeari ere, immunitate sistemaren gehiegizko erreakzioak eragindakoa, azkenean organismoari erasotzen diona.

Bigarren eskualdea 9. kromosoman dago, odol taldea zehazten duen genean.

Datuek erakutsi zutenez, "A odol taldea izatea arnas laguntza behar izateko O % 50 arrisku handiagoarekin lotzen da, koronabirusak kutsatuz gero. Aitzitik, O odol-taldea edukitzeak arnas-gutxiegitasunaren garapenaren aurkako babes-efektua ematen du (% 35 arrisku gutxiago)".

Taldeek COVID-19a duten 1.610 pazienteren odol-laginak jaso zituzten, horien artean espainiarrak, arnas laguntza behar zutenak (oxigenoa edo aireztapen mekanikoa), eta horietatik DNA atera zen ia bederatzi milioi aldaera genetiko aztertzeko, aditu genetisten eta bioinformatikarien parte-hartzearekin.

Ikerketak 26 aldaera genetikoren maiztasun handiagoa identifikatu zuen arnas-gutxiegitasuna zuten pazienteengan kutsatu gabeko kontrol taldearekin alderatuta, eta horietako bik, bereziki 3. eta 9. kromosometan, "larritasunarekin lotura indartsua erakutsi zuten".

Nahiz eta ikertzaileek oraindik goizegi dela gene hauetatik zeinek eragin lezakeen infekzioaren bilakaera jakiteko uste duten, jakina da koronabirusa zelulen azalean ACE2 proteinarekin batzen dela bertan sartzeko.

Inplikatutako geneetako batek elkarreragina du proteina horrekin, eta beste bat biriketan patogenoei erantzunez ematen den hanturazko erantzun immunologikoarekin lotuta dago.

Egileek nabarmendu dutenez, 3. kromosoman identifikatutako aldaera genetikoa ohikoagoa zen pertsona gazteagoetan (batez beste 59 urte), eta horrek "neurri batean behintzat, adin-talde horretako zenbait kasuren larritasuna azal lezake".

3. eta 9. kromosometan, bi aldaera genetikoen maiztasuna "nabarmen handiagoa da aireztapen mekanikoa behar izan zuten pazienteen artean oxigenoa bakarrik eman zutenen artean baino, eta asoziazio hori adin eta sexuarekiko independentea izan zen", oharrak azaltzen duenez.

Beraz, zientzialarien ustez, "aldaera genetiko horien presentziak aurretik dakar arnas-gutxiegitasuneko forma larriak garatzea SARS-COV-2 kutsatzeak iraun bitartean".