Menopausiarako Terapia Hormonala (MTH): segurua eta egokia da emakume guztientzat?

Menopausiarako terapia hormonala (MTH) menopausiaren sintoma moderatuak edo larriak dituzten emakumeentzako tratamendua da, eta babesle gisa jokatzen du une egokian ematen bada.

Uribeko ESIko Urdulizko Ospitaleko (Bizkaia) ginekologoa den Virginia Canales Arrasaterekin izan gara solasean, mitoak hausten eta zientziak emakumeentzat segurua eta eraginkorra dela ebatzi duen tratamenduaren inguruko zalantzak argitzen.

Aurreko hamarkadetako ikerketek menopausiarako terapia hormonalaren segurtasunaren inguruko zalantzak sortu zituzten arren, egungo ebidentzia zientifikoak haren erabilera babestu egiten du; hala ere, Virginia Canales ginekologoak funtsezko baldintza bat azpimarratzen du: ez da tratamendu prebentiboa. "Perimenopausian edo menopausian dauden eta bizi-kalitateari zuzenean eragiten dioten sintomak pairatzen dituzten emakumeentzat da egokia", azaldu du, "batez ere sintomak moderatuak eta larriak direnean".

Emakumeak sintoma horiekin Ginekologia kontsultara iristen direnean, azterketa medikoa eta galdetegi bat egiten zaizkie, tratamendua agindu aurretik kontraindikazio posibleak atzemateko.

Nahiz eta adin-muga zorrotzik ez egon, gomendio medikoa da menstruazioa behin betiko eten (gutxienez 12 hilabete jarraian hilekorik gabe egon ondoren) eta lehen hamar urteetan hastea tratamendua. "Aukera-leiho" horretan, estrogeno-faltak gorputzean eragiten dituen aldaketa estruktural eta baskularrak lehengoratu egiten dira, "odol-hodien endotelioan gertatzen den bezala".

Terapia horren helburua estrogeno-galera naturala ordezkatzea da. Gaur egun, Osakidetzako medikuek menopausiarako terapia hormonala agintzen dutenean, formatu askotan egiten dute: pilulak (ahoz), txaplatak, gelak eta espraiak (bide transdermikoa), baita kremak eta obuluak ere (bagina bidez).

Pazienteak umetokia badu, estrogenoa gestageno (progesterona) batekin batera eman behar da. Estrogenoak hezurrak eta sistema kardiobaskularra babesten dituen bitartean, umetokian endometrioko minbizia izateko arriskua handitu dezake; gestagenoaren eginkizuna, hain zuzen ere, arrisku hori txikitzea da.

Canalesek azaldu duenez, "gaixoek hobekuntza klinikoa antzematen dute, ia berehala, lehen hilabetetik bertatik". Epe laburrean, beroa, lo egiteko zailtasunak eta baginaren lehortasunaren eta sexu-harremanetako mina arintzen dira.

Epe luzera, "hilabeteetan edo urteetan hartuta", tratamenduak hezurren kalitatea zaintzen laguntzen du —osteoporosiak eragindako hausturak izateko arriskua murrizten du— eta osasun kardiobaskularra babesten du —infartuak izateko probabilitatea murrizten du—.

Arrisku potentzialari dagokionez, Canalesek azaldu duenez, “arriskuak egon badaude, baina testuingurua ezagutu behar da". Hau da, edozein emakumek bizitzan zehar bularreko minbizia izateko probabilitatea % 12koa da, eta tratamendu hori urteetan zehar eginez gero, ehunekoa apur bat igotzen da, % 14raino.

"Pazienteak sintomak baditu eta gaizki badabil, onurak askoz handiagoak dira arrisku potentzialaren igoera txiki horrekin alderatuta", nabarmendu du ginekologoak, baina azken hitza pazienteak izango du beti.