Pulpek klase erakustaldia egin du Kobetamendin

Zaila da klase hitza definitzea, marxismotik urrunen dagoen bere adieran behinik behin. Esanahi lausoa du, aldakor askoa norberaren esperientzia, jakintza eta ingurumarien arabera. Nolanahi den, gaurdanik hiztegiek hitz horren ordaintzat Pulp britainiar taldeak Bilbao BBK Liveren lehen jardunaldian emandako kontzertua jasotzea proposatzen dut, kontsentsuaren fabore.  

Ez dago oso argi zerk definitzen duen klasea, dotorezia, estiloa, baina kontzeptu horien sintesia ezin da oso urrun egon Jarvis Cocker Sheffieldeko taldearen buru eta kantariak bart Nagusia agertoki gainean laurogeita hamar minutuko emanaldian erakutsitako karismatik, jakintzatik, patxadatik eta publikoarekiko loturatik.

Britainiar musikaren aste handian (joan den asteburuan, Black Sabbathek agur esan zuen Birminghamen, eta Oasis agertokietara iritsi zen, gallagherdarren arteko aldartea baketuta), Bilbao BBK Livek jasoko duen britainiar musikaren inbasioaren abangoardia gorpuztu du Pulp osteguneko kartelburuak, disko berria (bilduma horretako kantuok ez dira taldearen klasikoen itzaletan gelditzen zuzeneko errepertorioan, eta asko esatea da hori) besapean duela.

“Spike island”ek, 24 urteko isilunearen ondoren kaleratu duten More diskoaren aurreneko kantuak, kontzertua ireki zuenetik “Common people” klasikoaren bertsio luzatu eta ospatura arte, Jarvis Cocker histrioniko eta teatralak nahieran gidatu zuen britainiar taldearen ibilbideko 569. kontzertua. Bilboko publikoa agurtzeko, pop kantuen hirukote paregabea aukeratu zuten: “Got to have love”, “Disco 2000” klasikoaren mailako kantu bat, “Babies” eta “Common people” bera.

Pulpen erritmo eutsien ondoren, jaialdi honetarako eta une horretarako talde perfektuaren txanda iritsi da. Ca7riel & Paco Amoroso bikoak bizipoza eta jai giroa piztu ditu San Miguel agertokian, maisuki jotako eta kantatutako funk gaiztotxoarekin.

Argentinar bikoak Baño María eta Papota bere bi diskoetako kantuak errepasatu ditu, eta bilbotar publikoa haren doinuetara dantzan jarri da brida barik “Dumbai”rekin, “Baby gangsta”rekin, “Impostor”ekin eta “Mi deseo” baxu jostari zoragarriak trostan jartzen duen kantuarekin.

Euskal musika, hasteko

Eider Saez izan da Kobetamendi musikaz jantzi duen lehen artista, jaialdiaren eremuko ateak ordubeteko atzerapenez ireki eta gero. Lazkaoko abeslariak Nola aldatu gara? bere lehen diskoa aurkeztu du karpan, Johnnie Walker agertokian, gitarrak, baxuak eta bateriak lagunduta, oraindik urri samarra zen publikoaren aurrean. Jakin-minez hartu dituzte goizetik sartutakoek Saezen kantu zuzen askoak, agian helduleku melodiko eta erritmiko gehiago eta, kontzertu honen formaturako behintzat, ahotsetan gainprodukzio gutxiago eskertuko lituzketenak.   

Miruak, berriz, publiko gehiagotxo jaso du eskurago gelditzen zen San Miguel agertokian. Hirukoteak, agertokian Manu Gaigne perkusionista lagun zutela, Miruenea (Oso Polita, 2025) bere lehen diskoa aletu du.

Asmatu egin du taldeak Mirueneak gordetzen duen folkaren, elektronikaren eta ahots harmonien nahasketa oholtzaratzen, eta, eguzki galdatan, eguneko lehen dantzak piztu dituzte “Zazpiak bat” (Leturiaren zapatei omenaldia eta guzti), “Loreak mendian” (agertokian Hofe lagun zutela) eta “Morroxko” kantuek, baita trikipopa bueltan dakarren “Salda badago”k ere.

Iluntzerako bidean, publikoak Hinds taldearen garage rock eta indiea izan zuen lagun, besteak beste, Wunderhorse taldeak bere emanaldia ezustean bertan behera utzi eta gero, Nagusia agertokian. Neurria eman zuten, hala ere, eta oso emanaldi indartsua utzi zuten publikoaren gozagarri.

Maria Arnal kataluniarraren emanaldia ere nabarmentzekoa izan zen. Marcel Bagesekin batera jorratutako bide folkie, berrizale eta delikatutik irten, eta oraindik argitaratu ez duen kantu sorta bat aurkeztu zigun, bere ahots ahaltsua elektronika ilunez inguratzen duena.

Atzean proiekzioak erakusten zituen pantaila bat zuela eta koreografia neurtuak gauzatzen zituzten lau dantzari lagun, Arnalen proposamen abangoardistak bi aurkari izan zituen: aurrez aurre jotzen zuen eguzkia alde bisualari dagokionez eta zurrumurru atergabea soinuari dagokionez.

Kiwanuka zerutiarra

Michael Kiwanuka britainiar soulmanak bideratu zuen iluntzera Bilbao BBK Liveren lehen jardunaldia, eta erritmo gorabeheratsuak, kadentziatsuak, eta ahots limurtzailea baliatu zituen horretarako akuilu. Agertoki gainean musikari laguntzaileak apenas ikusi genituen egun batean, Kiwanukak bateria-jotzailea, perkusio-jotzailea, gitarrista, baxu-jotzailea, teklatu-jotzailea, hiru korista, biolinista eta txelo-jotzailea ibili zituen inguruan. 

“One more night” gau apart bateko bigarren aleak, “I’m a black man in a white world” hunkigarriak eta “Hero”k kontzertu zoragarri batek hartuko zuen bidearen arrastoak erakutsi zituzten hastapenetatik; Kiwanukaren mistizismo zipriztin batzuek gozatuta, ordubeteko emanaldia bikaintasunaren harian mugitu zen une oro eta momentu goitarrak jo zituen tarteka: “Home again”en interpretazioa, hari bikoteak eta Kiwanukak gitarra akustikoa hartuta egindakoa, Kobetamendiko une historikoen (nire) zerrendara pasatu da.

Gaur, ostiralarekin, gehiago.