"Maspalomas", norbanakoaren askatasuna berreskuratzeko bidean

Hasiera-hasieratik oso argi geratzen zaigu zer den Maspalomas, Kanaria Handian dagoen homosexualentzako resort handia. Maspalomas Jose Mari Goenaga eta Aitor Arregi zuzendarien pelikulak emango digun guztiaz, ordea, pixkanaka ohartuko gara.

Moriarti Produkzioak ekoiztetxearen azken ekoizpenaren sinopsiak berriro armairuan sartu beharko den gizon nagusi bat aurkezten digu: Vicente (76 urte). Maspalomasko askatasunetik Donostiako zahar-etxeko armairura itzultzera behartuta dago pelikula honetako protagonista (Jose Ramon Soroiz), baita 25 urte lehenago abandonatutako alabarekin (Nagore Aranburu) berriro elkartzera ere.

Premisa hori gai pilo bat jorratzeko baliatzen du Goenagaren gidoiak. Gizon nagusi batek bere homosexualitatea askatasunez bizitzeko duen zailtasuna dago erdigunean, baina hirugarren adinekoen erronkak ere daude inguruan, gorputzaren zahartzeari berari zein gizonen arteko harremanei dagokienez.

Donostiara itzultzeak armairuan berriro sartzea esan nahi du Vicenterentzat, bere belaunaldiaren gorabeherek eskatzen duten moduan; jaioterrian ere bere burua onartzeak dakartzan gauza onez (eta txarrez) konturatzen denera arte. 

Gai horiek guztiak modu ederrean josi dituzte Moriartitarrek, inguru guztia pertsonaiaren arabera artikulatuta. Begi-bistakoa da ikus-entzulearen bihotzean sartzeko asmoa, baina egia eta zintzotasuna dira nagusi pelikula osoan. Komediarik ere ez da falta. Emaitza: arrakasta borobila.

Maspalomas armairu erraldoi bat da, baina handia da eta jendez gainezka dago. Oso ondo hornituta omen dago, guztiok behar dugulako helduleku bat.

Soroizek eta Aranburuk lan ederra egin dute, eta ez da ahaztu behar Kandido Urangaren kontrapuntua. Ez litzateke batere harritzekoa Zinemaldiko Sail Ofizialeko film bateko protagonistak euskaraz aritzeko sariari Zilarrezko Maskorraren bat ere gehitzea. Horien jardunak merezi du.

Publikoaren harrera oso beroa izan da. Kursaalek, hunkituta, txaloz agurtu du Maspalomas, luze, kredituek iraun duten bitartean. Kritika eta epaimahaia konbentzitzeko oinarri sendoak ditu lanak, baina zinemazaleak protagonista diren jaialdi horietako bat da Donostiako Zinemaldia, eta horiek maitemintzea izan da lehen arrakasta.